Wilt u reageren op een artikel, het magazine of op de website? Mail ons op lezerspost@goingdownundermagazine.nl.
Skiën in Mount Hutt
Skiën in Mount Hutt, Nieuw-Zeeland
Door Pieter Buss
Voor de leek zal het compleet nieuw zijn, maar het is toch echt waar: Down Under kun je skiën. Wars van lange rijen voor de liften, de gebruikelijke après-ski, en het circus van zien en gezien worden zoals je het in de populaire Europese oorden ervaart? Ga dan eens naar Nieuw-Zeeland. Verwacht echter geen wonderen, na een halve dag heb je alle pistes wel gehad.
Fervente skiërs en snowboarders die steevast in Europa op pad gaan, zouden weleens een cultuurshock kunnen krijgen. In Mount Hutt bijvoorbeeld, op ongeveer anderhalf uur rijden van Christchurch op het zuidereiland en gelegen op ruim 1400 meter hoogte, is alles anders. Puur natuur en zonder poespas, zo wordt wintersport hier beleefd. Men komt als de pistes open gaan (9 uur) en gaat strak om vier uur weer naar huis. En dat in een kleine, knusse setting.
Veranderlijk
Het mag dan de grootste oppervlakte aan afdalingen hebben in Nieuw-Zeeland, als je al een jaar of twaalf hebt geskied, zijn tien runs nou niet bepaald uitdagend. Zelfs niet als er enkele ‘black diamonds’ bij zitten. Niet voor niets zie je hier zoveel beginnelingen stuntelen op de pistes. Het is nou eenmaal goed oefenen geblazen. En de sneeuwkwaliteit doet deze week -eind augustus- echt niet onder voor de in de hoog gelegen Europese oorden. Ondanks het sterk veranderlijke, vochtige weer met temperaturen van soms wel acht graden. In vijf dagen tijd zagen we (natte) sneeuw, regen, hagel en vooral veel wind voorbij komen. Twee dagen was het zelfs zo stormachtig, dat het skigebied en de weg ernaartoe gesloten werden.
Een nacht vol sneeuwbuien zorgde voor de perfecte omstandigheden om de volgende dag eens flink aan de bak te gaan. Gelukkig zijn niet alle pistes geprepareerd, zodat er genoeg diepe poeder overblijft voor het ultieme gevoel één te zijn met de natuur. Overigens moet je wel goed opletten hoe je –al afdalend- weer terug komt bij de liften, want borden om aan te geven waar je bent of om duidelijk te maken dat je niet verder kunt, zijn hier duidelijk niet uitgevonden…Zo kan het gebeuren dat je al off-piste skiënd op een doorgaande weg uitkomt, en je vervolgens een kwartier omhoog moet buffelen door de sneeuw richting liften.
Gemoedelijke sfeer
Ander minpuntje: liften worden om onduidelijke redenen om de haverklap stopgezet of simpelweg gesloten omdat er teveel ijs zit op het hele systeem. Er is vervolgens te weinig mankracht om de zaak snel weer op te starten. Maar gemopper daarover, nee hoor, geen sprake van. Wintersporters genieten van de afdalingen die wèl open zijn. Of ze happen fish & chips weg in een tot restaurant omgebouwde houten keet met in het midden lekkere warme kachel. Alcohol kun je hier niet krijgen. Opvallend is de atmosfeer: iedereen maakt gezellig een babbeltje met elkaar zonder oog te hebben voor elkaars kleren. Terwijl in Europese oorden het flirten, en het showen van je kleurrijke en vooral kostbare ski/snowboardpak een belangrijk onderdeel van de vakantie lijkt, heeft hier het merendeel donkergrijze skikleren gehuurd op de piste elf of een oude trui uit de kast getrokken. Hippe zonnebrillen? Niet gezien.
Slapen aan de voet van het skigebied is hier niet aan de orde. Heeft te maken met de natuur- en milieuregels, zo is me verteld. Respect voor de natuur dus. De dichtstbijzijnde accommodaties liggen een dik uur met de skibus verder, in het plaatsje Methven, waar ook al geen sprake is van après-ski, maar juist van stilte en rust. Ook al zitten we op het hoogtepunt van het wintersportseizoen. En dan te bedenken dat Mount Hutt door Nieuw-Zeelanders zelf als commercieel wordt gezien. Waarom, dat is de grote vraag. De prijzen voor liftpas en verhuur van ski’s en snowboards (omgerekend respectievelijk 45 euro en 20 euro per dag) mogen dan weliswaar wedijveren met die in Europa, après-skimogelijkheden zijn er niet. Op de top van het gebied, op bijna 2100 meter hoogte, is er bijvoorbeeld geen restaurant of café, terwijl daar flinke omzet gedraaid zou kunnen worden. Wie wil er nou geen warme chocolademelk of borrel als je zojuist tot sneeuwman bent verworden in een niet-overdekte stoeltjeslift, terwijl het sneeuwt alsof het moet. Illustratief is de dag dat we rond half vier een ‘mulled wine’ (glühwein) nemen in de enige bar, gelegen aan de voet van het skigebied. Stipt om 4 uur wordt de muziek uitgezet, gaan de stoelen op de tafels en dooft het licht. "Morgen is er weer een dag’’, belooft de bardame ons.
maandag 19 september 2011 om 14:00 uur
« Ga terug
Reageer
U dient in te loggen om een reactie te plaatsen.
Reacties (0)
Er zijn nog geen reacties geplaatst op deze lezerspost.
