In het westen van de Stille Oceaan bevinden zich de Salomonseilanden, ook wel de Solomoneilanden genoemd. Het wordt gevormd door zes grote en duizenden kleine eilanden, met een totale oppervlakte van iets minder dan 30.000 km2. In het land worden ruim 70 talen gesproken, maar wees erop voorbereid dat de meeste mensen het Engels niet machtig zijn. De gebruikte munteenheid is de Salomonseilanden-dollar (SI$).
Dromen op de Salomonseilanden
Vergeten, maar onvergetelijk
Langs de weg naar Bonegi Beach staan kokospalmen die doorzeefd zijn met kogels uit de Tweede Wereldoorlog
Ruim honderd jaar geleden liep je als reiziger nog de kans om opgegeten te worden op de Salomonseilanden, maar nu kent niemand de smaak van mensenvlees meer. De vijfduizend toeristen die dit land jaarlijks bezoeken gaan met een dromerige blik weer naar huis, want zo’n overvloed aan vriendelijkheid, vrolijkheid, zorgeloosheid en natuurschoon is onvergetelijk.
Reputatie
De hoofdstad van de Salomonseilanden heeft een twijfelachtige reputatie. Bezoekers zijn het er namelijk roerend over eens dat Honiara de lelijkste stad in de Pacific is. Toegegeven: de gebouwen zijn allemaal aan een likje verf toe (en bij nadere inspectie eigenlijk aan de slopershamer), afval ligt meters van de roestige olievaten waarin het eigenlijk hoort en iedereen sjokt blootsvoets door het stof. Daarbij wordt de licht verdovende betelnut hier dag en nacht gekauwd, met alomtegenwoordige, rode spuugvlekken tot gevolg. Op stoepen, tegen deuren en ramen, in het zand, op het gras, zelfs in de ministeries lijken er paintball-gevechten te zijn gevoerd. Maar de reiziger die zich hier niet door laat afschrikken ontdekt een fascinerend land met net zoveel attracties als eilanden.
In de heuvels rondom Honiara is zwaar gevochten in de Tweede Wereldoorlog
Marovo Lagoon
Aanbevelenswaardig is om een binnenlandse vlucht naar Western Province te nemen. Marovo Lagoon, de grootste lagune in de Pacific, glijdt onder de vleugels door. Het lichte turkoois van de ondiepe zandbodems is in scherp contrast met de donkerbruine vlekken van de koraaltuinen. Minuscule eilandjes drijven in het water. Kinderen zwaaien naar het vliegtuigje vanuit hun kano’s. Nadat je bent geland op de grasstrip word je in een gammel bootje naar de Kajoro Sunset Lodge gebracht. De schoonheid en de rust in dit gebied is overweldigend. Maar er is onraad. Vanuit het vliegtuig kan de oplettende reiziger al zien wat er aan de hand is. Rode littekens ontsieren de groene heuvels. Erosie kleurt het water bruin. De explosief toenemende houtkap heeft er al voor gezorgd dat de Marovo Lagoon een vermelding op Unesco’s Werelderfgoedlijst misliep. In Munda zijn de overblijfselen van de Tweede Wereldoorlog nog goed zichtbaar. Roestende wrakken liggen half in het water en in het struikgewas. Er is zelfs een kerkhof voor oude Jeeps. Het meest spectaculair is echter de wereld ónder water. Volgens kenners staat dit land niet voor niets op de eerste plaats van alle duikbestemmingen op aarde.
Buitenbeentje
Het buitenbeentje van de Salomonseilanden is de provincie Rennell en Bellona. Deze koraaleilanden worden bewoond door Polynesiërs die hier in de veertiende eeuw naartoe peddelden. Met hun krachtige lichaamsbouw, hun lichte huid en hun golvende zwarte manen verwar je ze, vooral in Honiara, al gauw met buitenlandse toeristen. Italianen of Grieken. Om te onderstrepen dat ze zich niet verbonden voelen met de Melanesiërs in de rest van het land, noemen ze je al gauw hun wantok. Deze term is afgeleid van ‘one talk’ en is normaal gesproken gereserveerd voor mensen van je soort, je eiland of taalgebied. Wat leuk is, is het feit dat mensen hier fietsen. Het eiland is slechts acht kilometer lang en leent zich uitstekend voor mountainbike-capriolen. Behalve de fietsen is hier nog iets bijzonders: een grothotel. Hoe dan ook, je zult je niet vervelen. Maar hou er wel rekening mee dat de Solomoneilanden nog vrij onderontwikkeld zijn en er nog armoede heerst.
Tekst en fotografie André Gussekloo
